Na ściany niezachwianym tle,

żałośni jedno dla drugiego,

stoją naprzeciw lustra, gdzie

nic prócz odbicia dorzecznego.

Nic prócz odbicia dwojga osób.

Materia ma się na baczności.

Jak długa i szeroka i wysoka,

na ziemi i na niebie i po bokach

pilnuje przyrodzonych losów

- jak gdyby sarenki nagłej w tym pokoju

musiało runąć Uniwersum.